یه دخمل تو راه داریم

اول آذر ماه بود که برای سونوگرافی مرحله دوم غربالگری رفتم و مشخص شد که نینی جدید ما یه دخمله. خداییش برای من هیچ فرقی نمیکرد اما حس میکنم بابامحسن با شنیدن خبر دختر بودن نینی یه جور خاصی خوشحال شد. خداروشکر. امیدوارم دخملمون هم مثل دانیال نازنینم به سلامتی بدنیا بیاد.

برای اتاق دانیال یه تخت نوجوان دو طبقه خریدیم و قراره که اتاقش از حالت انفرادی در بیاد. الان مدتی است که شبها تو تخت خودش تنها می خوابه  البته گاهی نیمه شب بیدار میشه و گریزی به تخت ما می زنه و خودش رو بین ما جا می کنه.

درکل به نظرم دانیال این چند وقته بسیار آقاتر شده طوری که مربی های مهد هم اذعان می کردن که رفتار دانیال خیلی عوض شده و کلی از شیطنتهاش کمتر شده و آروم تر شده.

عکسهای جدید دانیال که تو مهد انداخته بودن هم جالب بود البته هنوزعکسها چاپ نشده اما روزی که برای انتخاب عکسها رفته بودم دیدم که عکسهای دانیال من خوب شده. خدارو شکر.

این روزها حال عمومیم بهتر شده. تو اداره یه هم اتاقی جدید دارم که قراره بهم کمک کنه و تو نبود من بعد از تعطیلات عید کارها رو انجام بده. دختر بسیار خوبیه و باهاش راحتم. فشار کاریم هم کمی کمتر شده و سردردهام هم همینطور . عصر ها که میرم خونه یه چرت کوچیک یکساعته میزنم و دانیال هم کارتون می بینه و البته گاهی برای برخی چیزها بیدارم می کنه و یک ربع به یک ربع بیدار میشم اما باز هم تا حدی خستگیم در میره.

بابا محسن هم این روزها سعی می کنه وقتی میاد خونه تو کارها کمکم کنه البته اگر بیچاره خودش از خستگی توانی براش باقی مونده باشه. خوب بهرحال خود کرده را تدبیر نیست.